GEDICHT van Jan De Bas

JAN DE BAS (het liegend konijn, oktober 2008)

HUISMUS

Vaak te gewoon voor woorden.

Van hoopje veren tot

Een vliegend stuk grijs

Fladdert rond het vaderhuis.

Doodeenvoudig is hij niet.

Een mus verbergt geheimen,

Die hem meegeschapen zijn.

In zijn ooghoek drukt dat feit.

Een vogel met verdriet,

Die twee keer eet dat wat hij weegt.

En toch is hij niet zwaar.

Hij torst een licht gemis.

GEHOORD op 9 januari 2016

Welcome to this blog.  Let us know which song from the list below you want to hear again. Send a mail to bibnieuws@gmail.com

Stem je nummer in de bibtop 15 én, misschien in, de top 1019.   Mail je favoriete songs uit de playlisten hieronder door naar bibnieuws@gmail.com. 

De songs in hoofdletters vind je weer in de

top 1018

	UITVOERDER	TITEL	CD uit de BIB van Deinze
1	SWEET	FUNNY FUNNY	DEPREHISTORIE 1971
2	Editors	Honesty	Stubru afrekening 56
3	T.A.T.U.	ALL THE THINGS SHE SAID	DE AFREKENING STU BRU 29
4	Elton John	Crocodile Rock	The very best of Elton John
5	TAKE THAT	HOW DEEP IS YOUR LOVE	KNUFFELROCK VOL 3
6	The Jacquelines	Gee oh Gee	Gee oh Gee
7	LORCA	RITMO DE LA NOCHE	FC DE KAMPIOENEN FEESTHITS
8	Meuris	Zondagskind	Mirage
9	NO DOUBT	DON'T SPEAK	TRAGIC KINGDOM
10	Van Morrison	Close enough for jazz	Born to sing, no plan B
11	RAYMOND VAN HET GROENEWOUD	CHA-CHA-CHA	OMDAT IK VAN JE HOU
12	Gilbert Becaud	Et maintenant	40 ans de chanson
13	TRACY CHAPMAN	FAST CAR	TRACEY CHAPMAN
14	Donald Fagen	Ruby Baby	The nightfly
15	SHAGGY	IT WASN'T ME	HOT SHOT

MOZART 27 JANUARI 1756 /1791

GEDICHT van Antjie Krog

Wat jonge meisjes met rode stenen doen

Het jonge meisje versiert de fontein met rode stenen

Ze versiert hem zodra ze een meisje wordt

Ze wil dat de fontein nooit opdroogt

Ze wil dat het water voor atlijd zo stil in de fontein blijft

Omdat ze niet wil dat het water opdroogt

Dat het water zo stil in de fontein blijft

Daarom versiert ze de fontein

Als ze een jong meisje wordt

De oude vrouwen vertellen de meisjes erover

Daarom versieren ze de fonteinen

Omdat ze niet willen dat het water opdroogt

Daarom beginnen de meisjes de jonge mannen te tooien

Omdat ze niet willen dat regen en bliksem ze zullen dodne

Daarom tooien ze de jonge mannen

BOEK: EUGEN RUGE met In tijden van afnemend licht

EUGEN RUGE / in tijden van afnemend licht

Hoe was het om als Russische vrouw te trouwen met een overtuigde communistische Duitse intellectueel en met hem te emigreren naar Oost-Duitsland?  Om daar moeder te worden van een creatieve maar eigenzinnige zoon?   

Hoe was het om als Duitse communist in de jaren ’50 van de vorige eeuw naar Mexico te trekken op de vlucht voor de nazi’s? 

Hoe voelde het om in 1961 gescheiden te worden van je familie en je vrienden door de bouw van de muur? 

Hoe voelde het aan om opnieuw te leven in een Berlijn na de muur? 

Vragen die niet per se letterlijk een antwoord krijgen in het boek van de Duitse theaterregisseur EUGEN RUGE.   Maar wel de aanleiding hebben gegeven tot een interessante roman die getuigt van een sterk inlevingsvermogen van de auteur in drie generaties van een Duits-Russische familie.   Een boek met verrassend sterke passages omdat die zo herkenbaar de kleinmenselijkheid van grote geesten haarfijn en met zin voor humor weergeeft.   Maar ook een boek dat de aandacht opeist van de lezer door de veelheid van personages en de voortdurende tijdsprongen per hoofdstuk.  Daarom raadpleeg je als lezer beter geregeld eens de familiestamboom en de inhoudstafel met de data vooraan in het boek.    Om, nadat je het boek gelezen hebt, vast te stellen dat de auteur je een overtuigend document over het leven in Oost-Duitsland tussen 1950 en het begin van de jaren 2000 heeft aangereikt.

Uit het boek geplukt

p. 206: … als Irina ergens een hekel aan had, dan was het aan de vraag ‘of er wel genoeg was’.  Haar hele jeugd had ze met die vraag geleefd.  Haar hele jeugd had ze in de rij gestaan voor brood, haar hele jeugd had ze halfrotte aardappelen gegeten (want de aardappelen die halfrot waren, moesten het eerst op, zodat ze uiteindelijk altijd halfrotte aardappelen aten)

p. 219: Wat was het fijn zo’n grote zoon te hebben – die nog steeds rook als een klein kind.

p.283: Allemaal leugens, dacht Kurt, nog steeds klappend.  Die hele jaren twintig waren één grote leugen – en de jaren dertig ook. Ook het ‘antifascistisch verzet’ was op de keper beschouwd niet meer dan een leugen, …

GEHOORD op 9 januari 2016

Welcome to this blog.  Let us know which song from the list below you want to hear again. Send a mail to bibnieuws@gmail.com

Stem je nummer in de bibtop 15 én, misschien in, de top 1019.   Mail je favoriete songs uit de playlisten hieronder door naar bibnieuws@gmail.com. 

De songs in hoofdletters vind je weer in de

top 1018

	UITVOERDER	TITEL	CD uit de BIB van Deinze
1	SYDNEY YOUNGBLOOD	IF ONLY I COULD	DEPREHISTORIE 1989
2	Rosemary Clooney	Mambo Italiano	Depréhistorie 1953
3	FRANKIE VALLI	GREASE	THE SOUNDTRACK
4	El Fish	Copydog	Blue Coffee
5	ROXETTE	IT MUST HAVE BEEN LOVE	THE BIG FIVE/ SLOW CLASSICS
6	Willem Vermandere	Lat mie maar lopen	De zanger en de muzikant
7	BOOMTOWN RATS	I DON'T LIKE MONDAYS	LOUDMOUTH/ THE BEST OF
8	Marco Z	I’m a bird	The ordinary life of Marco Z
9	JULIO IGLESIAS	UN CANTO A GALICIA	THE 24 GREATEST SONGS OF
10	Dallas	Chaque Jour	Egocentrique
11	TOTO	ROSANNA	PAST TO PRESENT 1977 -1990
12	Björk	All is full of love	Greatest Hits
13	FOUR TOPS	REACH OUT, I'LL BE THERE	DEPREHISTORIE 1966
14	Culture Club	Karma Chameleon	De beste cabaretliedjes
15	REDNEX	COTTON EYE JOE	DEPREHISTORIE 1994

MOZART 27 JANUARI 1756 /1791

BOEK: Madame Bovary

GUSTAVE FLAUBERT

Een van de grote klassiekers uit de Franse literatuur is ongetwijfeld Madame Bovary.  Dat is het verhaal van een jonge knappe vrouw die ervan droomt in het mondaine Parijs te wonen.   Maar de weg naar Parijs is lang.   Daarom beslist ze om te trouwen.  Met een dokter, een plattelandsdokter om precies te zijn.  En in het Frankrijk van het 19^de eeuw waren plattelandsdokters zelden thuis want ze moesten soms lang en oncomfortabel reizen naar hun patiënten.  Dus Emma zat als jong gehuwde doktersvrouw lang alleen thuis; romantisch en dromerig als ze is, geraakt ze in de ban van een jonge kerel Léon. De twee beginnen een platonische verhouding, maar omdat Léon inziet dat hij het hart van de gehuwde vrouw niet volledig kan veroveren, trekt hij naar de stad.     Na zijn vertrek ontmoet Emma de wereldwijze en uiterst charmante kasteelheer Rodolphe.   In tegenstelling tot de onervaren Léon weet Rodolphe hoe hij Emma kan inpakken en zij bezwijkt voor zijn charmes en geeft zich over aan een onstuimige passionele relatie.   Maar Rodolphe, die een echte casanova is, voelt al snel de sleur en schrijft een afscheidsbrief aan Emma.   Dit keer gaat ze door een diep dal: zelfs haar  dochtertje dat inmiddels is geboren, kan haar weinig bekoren.    Na enige tijd ontmoet ze tijdens de pauze van een operavoorstelling in Rouen opnieuw Leon.  Dat is de vonk voor een nieuwe relatie met de intussen volwassen en ook ervaren Léon.  Beiden genieten er volop van tijdens hun clandestiene afspraakjes, maar geleidelijk aan wordt duidelijk dat Emma zich onoverkomelijk een diepe schuldenput gegraven heeft, want op een bepaald moment wil niemand haar nog financieel ondersteunen.   Haar brave en nietsvermoedende echtgenoot Charles heeft haar altijd gesteund maar heeft nooit iets vermoed van haar amoureus dubbelleven.   Een boek dat je als klassieker niet links kunt laten liggen, want het is een handleiding van de vrouw: ja, beste heren, wat dacht je? Ook vrouwen kunnen  zich ongeremd overgeven aan hun passie.  En zich ook lelijk verbranden.   Toen het boek in 1856 verscheen veroorzaakte het een storm in Frankrijk, omwille van zijn openhartige relaas over een overspelige vrouw.   Baudelaire was een perfectionistisch schrijver zoals je kan merken aan zijn uitvoerige beschrijvingen van de omgeving en aan de nauwkeurige psychologische typering van de personages.

Uit het boek geplukt

p. 111: Een vrouw daarentegen wordt voortdurend belemmerd.  Passief en meegaand tegelijk heeft zij de zwakheid van het vlees en haar wettelijke afhankelijkheid tegen.  Als de aan een koordje voor haar hoed gehangen voile waait haar wil op alle winden mee; altijd is daar wel een begeerte die haar meesleurt, een conventie die haar tegenhoudt.

. 119: toekomstige gelukzaligheden zijn net tropische stranden: de ruimten die zich daarvoor uitstrekken worden van hun loomheid bezwangerd door een bries vol zoete geuren, en hierdoor in een roes verzinkend, vergeet men zelfs de einder, die in nevelen blijft gehuld.

p. 175: Weet u dan niet dat er zielen bestaan die noit rust vinden? Mensen die nu eens behoefte aan dromen hebben, dan weer aan daden, aan de zuiverste liefdes en de uitzinnigste genietingen, en zo komen zij tot allerlei grillen en dwaasheid.

p. 177: Wat is er tegen de hartstochten? Die zijn toch het enige mooie dat er op aarde bestaat, de bron van de heldenmoed en de geestdrift, van poëzie, muziek, kunst, kortom van alles?

p. 271: Zij kende nu de onbeduidendheid van de hartstochten die zo verheerlijkt werden door de kunst.

p. 319: Door haar wisselende stemmingen – nu eens mystiek of vrolijk en praatziek, dan weer zwijgzaam, hartstochtelijk of onverschillig – riep zij een zee van verlangens, gevoelens en herinneringen in hem wakker. Zij was de geliefde van alle romans, de heldin uit alle drama’s, de raadselachtige zij uit alle verzenbundels.

p. 339: Idolen moet men niet aanraken, anders blijft het verguldsel aan de handen kleven.

p. 341: Niets was toch de moeite van het zoeken waard, alles was een leugen.  Achter elke glimlach ging een geeuw van verveling schuil, achter elke blijdschap een vloek, achter elk genot een gevoel van weerzin, en de heerlijkste kussen lieten op de lippen slechts het onstilbaar verlangen naar een hogere wellust na.

GEDICHT van Wim Brands

PAS (van Wim Brands) (uit GERRIT KOMRIJ: de Nederlandse poëzie van de negentiende en twintigste eeuw in 1000 en enige gedichten

Het meubilair in deze hotelkamer staat er

Al jaren.   Het mag daarom zwijgen, hoeft

Niets meer te verklaren. Wat jou verplicht te

Zoeken op de tast naar wat je eigenlijk al kent:

Een stoel, een bed, een kast.  Maar het blijft zich

Als het meisje uit het zwembad

Gedragen, dat de tweede keer niet meer weet

Wie jij bent.   Er staat een raam open.

Buiten is het stil, totdat een schelle stem

Vuil water door de goot laat lopen.

Je voelt je betrapt op je eigen pas.

Zo was vroeger het zwemmen in de nacht.

Alleen toen nooit naakt, ook als je het was.