Gedicht van CHARLES BAUDELAIRE

Vroeger leven (la vie antérieure)

Heel lang heb ik gewoond in brede colonnades

Waarop de zon van zee een vonkenregen verfde

De Grote strakke imposante zuilenrij

Veranderde ze ’s nachts in grotten van basalt

De golven voerden beelden van de hemel mee

En mengden hun muziek, machtige, rijke klanken,

Plechtstatig en mystiek, met heel de kleurenpracht

Van de zonsondergang, die in in mijn oog weerkaatste;

Daar, daar heb ik geleefd, in kalme zinnenlust

Omringd door blauwe luchten, branding, fonkelingen

En naakte slaven die doordrenkt van zware geuren

Mijn voorhoofd koelte schonken, wuivend met een palmblad

Ze hoefden niets te doen dan de geheime pijn

Die mij deed kwijnen, dieper door te laten dringen

We zijn er weer op 

ZATERDAG 7 SEPTEMBER 

om 8.00 uur 

op 105.1 FM

Het Dwaallicht in stripvorm

Een beeldroman is een strip die gebaseerd is op een roman.  Vooral de Nederlandse striptekenaar Dick Matena heeft zich gespecialiseerd in dit genre.  Zo tekende hij de stripversie van HET DWAALLICHT van Willem Elsschot.    De ik-figuur in deze strip lijkt verdacht sterk op Elsschot. Hij is van plan om eens op tijd naar huis te gaan en te genieten van het gezelschap van vrouw en kinderen in plaats van in de kroeg te blijven hangen.   Maar dat prachtvoornemen gaat niet door, omdat drie buitenlandse kerels, die achteraf Afghaanse matrozen blijken te zijn, de ik-figuur aanspreken.   Zij tonen hem een briefje waarop de naam MARIA VAN DAM staat met daarnaast het adres waarop zij te vinden is: Kloosterstraat 15.   De vreemdelingen hopen dat de ik-figuur hen de weg wijst naar die Kloosterstraat.  Na enige aarzeling doet hij dat ook.  Die haperende zoektocht op de doornatte avond wijst uit dat Maria Van Dam niet op dit adres woont.  Dan maar naar een ander adres en dan nog even langs het politiekantoor…. 

Dick Matena geeft uitstekend de sfeer van het verhaal en van de omgeving weer: een druilerige avond waarbij je als lezer de nattigheid voelt, niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk.   Interessant is ook dat Dick Matena de ideologisch-filosofische gedachtenwisselingen uit de novelle van Elsschot heeft bewaard in zijn stripversie.  

Gedicht van Jean Cocteau

Feest op Monmartre

Sta niet zo te zwaaien

De hemel is van ons allemaal

Zoetwatermatroos de nacht

Spot met je ankers van goud

En drinkt in stilte staand

Als een stuk vloeipapier

Je blauwe rug die bewierookt

Met kracht de boulevard

Boek: BURENBOEL

Je zult het maar meemaken: je woont met je traditioneel gezin van een hardwerkende vrouw in het onderwijs en je twee flink studerende dochters in een piekfijn onderhouden woning met een fraai aangelegde tuin met pico bello tuinhuis en een aantrekkelijke vijver vol kleurrijke vissoorten.

Tot op de dag dat er in de aanpalende woning naast je gezin een andere familie komt wonen: vader is journalist en is geregeld op reis. De mama blijft thuis en zorgt voor de drie kinderen, waaronder een adoptiezoon uit Ethiopië en die hebben nog een hond die luistert naar de naam SHIT.   Een traditioneel gezin dat netjes binnen de lijntjes kleurt, en eigenlijk verzuurd is, woont dus naast een alternatief gezin dat hartelijk is, weinig geeft om materiële perfectie en kan genieten van het leven.   Zo’n situatie kan niet anders dan tot conflicten leiden, én tot een leuk verhaal.  Daarvoor heeft Frank Pollet gezorgd, want in zijn jeugdroman BURENBOEL lees je de hilarische toestanden waarin het alternatief gezin terechtkomt die dan op hun beurt leiden tot agressieve reacties bij het traditioneel gezin dat zich gepest voelt en zich zelf laat verleiden tot pestgedrag.   Grappig, makkelijk leesbaar maar het is dan ook voor lezers vanaf 10 jaar.  En die lezers krijgen een humoristisch en bijwijlen ontroerend portret van de grote mensen die zich eigenlijk ook gedragen als kinderen.  Misschien ook eens nuttig dat volwassenen dit boek eens lezen…

Strip: DE VERLOREN VOOROUDERSBij sommige strips wil je de tekeningen uitknippen en ophangen. Ze ogen even mooi als echte schilderijen of miniatuurtjes. Zijn strips nu om naar te kijken of aandachtig te lezen, ik ben er nog niet uit, hoewel ik ondertussen al besef dat de beste strips zowel een streling zijn voor het oog als een prikkeling voor de geest. En geef maar toe, dergelijke strips zijn de witte raven in de stripwereld. Voor alle duidelijkheid: de stripreeks DE HUURLING van de Spaanse striptekenaar Vicente Segrelles is een lust voor het oog. De openingsbladzijde neemt ons mee naar het jaar 1003: toen het landschap gehuld was in geheimzinnig makende nevelen… de lezer is getuige van een inquisitie van een mooie jonge vrouw die op het nippertje wordt gered door een duivelachtig wezen. En daarmee is de toon van het verhaal gezet: de zoektocht naar het verdwenen continent Atlantis met als ingrediënten beklijvende geheimzinnigheid, vreemde vliegende wezens en heerlijke anachronismen. Dat kan de striptekenaar allemaal: de tijden door mekaar halen…, geen enkele beperking van de fantasie en geen enkele dwang van historische correctheid. Mocht dat nu een spannend verhaal opleveren…, leuk zo. Maar deze strip blijft vooral oogstrelend.

Bij sommige strips wil je de tekeningen uitknippen en ophangen.  Ze ogen even mooi als echte schilderijen of miniatuurtjes.     Zijn strips nu om naar te kijken of aandachtig te lezen, ik ben er nog niet uit, hoewel ik ondertussen al besef dat de beste strips zowel een streling zijn voor het oog als een prikkeling voor de geest.   En geef maar toe, dergelijke strips zijn de witte raven in de stripwereld. 

Voor alle duidelijkheid: de stripreeks DE HUURLING van de Spaanse striptekenaar Vicente Segrelles is een lust voor het oog.  De openingsbladzijde neemt ons mee naar het jaar 1003: toen het landschap gehuld was in geheimzinnig makende nevelen… de lezer is getuige van een inquisitie van een mooie jonge vrouw die op het nippertje wordt gered door een duivelachtig wezen.   En daarmee is de toon van het verhaal gezet: de zoektocht naar het verdwenen continent Atlantis met als ingrediënten beklijvende geheimzinnigheid, vreemde vliegende wezens en heerlijke anachronismen. Dat kan de striptekenaar allemaal: de tijden door mekaar halen…, geen enkele beperking van de fantasie en geen enkele dwang van historische correctheid.   Mocht dat nu een spannend verhaal opleveren…, leuk zo. Maar deze strip blijft vooral oogstrelend.

Gedicht van JOHAN DE BOOSE

Duizend mijlen reizen met voeten

Van glas en zwijgend als een monnik

Tot diep in de oude oude eeuw

De grenzen van een onecht rijk

Afpassen, hier en daar een paal

Slaan, talen horen sterven.

Slapen in de erker van een stolp

Weten dat de akkers branden,

Dat het bloed kniediep staat

In het slachthuis.

Ontwaken in de zuiverende kou.

Het glas breken.  Je voeten wassen

In de Zwarte Zee